The Sith Cat’s Charm – Prologue

  • by

Prologue

 

ต้องหนี! ต้องหนีให้พ้น!!

ชายหนุ่มวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าและกางเกงแสล็คสีดำสับขาเร็วอย่างไม่คิดชีวิต และเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวโดยไม่ลังเลแม้ว่าจะไม่คุ้นทางแถวนี้ก็ตาม ทุกลมหายใจเสียดแทงหน้าอกทั้งด้วยความเหนื่อยและความหวาดกลัว

ใบหน้าตื่นตระหนกเหลียวหลังหันไปมอง และพบว่าไม่มีเงาของใคร ไม่มีเสียงใด ๆ นอกจากเสียงหอบหายใจของตัวเอง เขาจึงค่อยคลายฝีเท้าพร้อมกับฉีกยิ้มด้วยความโล่งอก

แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่าเมื่อหันกลับมา ก็พบกับเงาดำของสัตว์สี่ขาที่ทอดยาวออกมาจากริมกำแพง ชายหนุ่มถึงกับลมหายใจสะดุด และด้วยความตื่นกลัวกับสิ่งที่มองไม่เห็น เขาก็คว้าโทรศัพท์มือถือออกมาก่อนจะเปิดแฟลชส่องใส่เจ้าของเงาดำนั้น

“เหวอ!” ชายหนุ่มอุทานลั่นพร้อมกับที่มือถือในมือร่วงลงพื้น สองขาที่สั่นระริกเผลอก้าวถอยหลังหนี “อ…อย่าเข้ามา!”

แต่เจ้าของเงาดำนั้นกลับขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาสีส้มกลมโตจ้องเขม็งอย่างกินเลือดกินเนื้อ

เช่นเดียวกับที่ริมฝีปากนั้นแสยะยิ้มกว้าง

“ว้ากกก!!” เขากรีดร้องก่อนจะหันกลับไปอีกทาง หมายจะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่ไม่นึกไม่ฝันว่าร่างโปร่งของใครคนหนึ่งที่เขาเพิ่งวิ่งหนีมาเมื่อครู่กลับขวางทางเขาไว้อีกครั้ง “ก…แก”

ร่างนั้นไม่เอ่ยอะไรนอกจากค่อย ๆ สืบเท้าเข้ามาใกล้ มือขวาของเธอยกขึ้นระดับหน้าอก ของบางอย่างในมือนั้นเป็นประกายล้อกับแสงไฟข้างถนนเบื้องหลัง แม้จะริบหรี่ แต่อีกฝ่ายก็เห็นอาวุธชิ้นนั้นอย่างชัดเจน

“ก…แกเป็นใคร? ฉันไม่รู้จักแกสักหน่อย!!” ชายหนุ่มตวาดลั่น

อีกฝ่ายตัวเล็กกว่า แรงน้อยกว่า…แต่บรรยากาศรอบตัวร่างบางนั้นทำให้เขาหวาดกลัว

หนีไม่ได้ก็ให้มันรู้ไปสิ!! เขาคิดอย่างจนตรอก ตั้งใจอาศัยร่างกายที่หนากว่าและแข็งแรงกว่าฝ่าออกไป แต่กลายเป็นว่ากลับมีอะไรบางอย่างพุ่งชนที่ข้อพับของเขาอย่างแรง จนชายหนุ่มถึงกับเข่าทรุดกระแทกพื้น

“โอ๊…!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดถูกกลืนหายเมื่อลำคอถูกแทงทะลุ ดวงตาของเขาเบิกว้างจนลูกตาถลนขณะที่ปากขยับพะงาบแต่หากไร้เสียงใดหลุดรอดออกมา

มีดถูกถอนออกจากผิวเนื้ออย่างไร้ความปราณี จากนั้นของเหลวสีแดงสดก็พุ่งกระฉูดออกมาจนเปรอะเปื้อนมือบางที่กำรอบด้าม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจจะเช็ดทำความสะอาด เพราะดวงตาไร้อารมณ์ของเธอมองร่างสูงของชายหนุ่มที่ค่อย ๆ หงายหลังกระแทกพื้น

ไอสีขาวขุ่นลอยล่องออกจากร่างนั้นอย่างเชื่องช้า แต่เพียงแค่วูบเดียว ไอนั้นก็หายไปในเงาสีดำที่เฝ้ามองการตายอยู่ข้าง ๆ ราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

และพริบตานั้นเช่นกันที่ร่างไร้ลมหายใจของชายหนุ่มซูบซีดจนมีเพียงผิวหนังที่หุ้มกระดูก…

เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นด้วยความพอใจ ขัดกับบรรยากาศที่ฉุนกึกไปด้วยกลิ่นคาวเลือด “ไปกันเถอะ” เสียงหวานแต่เลื่อนลอยเอื้อนเอ่ยพร้อมกับอ้าแขนรอ

เงาสีดำนั้นกระโดดผลิวเดียวก็เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเธอ มือเรียวบางที่เปื้อนเลือดลูบขนหนานุ่มสีดำอย่างเบามือด้วยความรักใคร่ขณะที่ก้าวออกจากซอยนั้นโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมอง

แต่ดวงตาสีส้มในอ้อมแขนของเธอนั้นหรี่เล็กลงก่อนจะลอบมองกลับไป

 

และได้เห็นดวงตาสีเหลืองมองตอบกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้…

 

To Be Continued…

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น